به راستی یک زوج جوان که والدینشان پول کافی برای تهیه مسکن آن ها نداشتند چگونه باید سر خانه بخت بروند ؟ مرد باید ماهی چقدر درآمد داشته باشد تا ماهی حداقل ۳۰۰ هزار تومان آن را تقدیم به صاحبخانه کند ؟ زن چقدر باید صبور باشد تا ببیند روزی صاحبخانه شده اند ؟
چرا آن ها که پولدارترند هر روز پولدارتر می شوند و کم درآمدها هر روز بد بخت تر ؟
این ویژگی اصلی اقتصاد لیبرال است که متاسفانه در دولت های قبلی ساختار آن وارد اقتصاد کشورمان شده است و امروز شاهد نتایج آن هستیم. چرا یک بر اساس آزادی که این اقتصاد به آن می دهد می تواند با دادن وام هایی بازار مسکن را دچار تشنج کند ؟
تا زمانی که بر اساس اقتصاد آزاد پیش برویم این مشکلات وجود دارد. ربط چندانی هم به دولت و ... ندارد مشکل ساختار است. قیمت گذاری مسکن باید در اختیار دولت باشد و وزارت مسکن قیمتی منصفانه روی زمین ها بگذارد تا هر روز صاحبخانه به دلخواه خودش اجاره را بالا نبرد ، صاحبخانه اي كه امروزه در خانه خود مي خوابد و نيازهايش را با اجاره خانه تامين مي كند.
با وام های مسکن هم مشکلی درمان نمی شود و شاید وجود آن برای خالی نبودن عریضه است:


اقتصاد لیبرال علت تمام این مشکلات است. البته کمونیست ها هم کار درستی نمی کردند اما در مورد مقوله مسکن می توان چنین کاری کرد. این مشکل نه تنها در ایران بلکه در دیگر کشورها با این نوع اقتصاد وجود دارد مثل آمریکا(سردمدار آن است) که افزايش قيمت مسكن در آن با روند افزايش قيمت طلا برابر است.
اینجا نامه تعیین حق مسکن کارگران را می بینید؛ ماهیانه هشت هزار تومان!!!(اینجا کلیک کنید)








توانید به ایمیل زیر هم این نامه را ارسال کنید: